فیلم‌های واقعی بسازید

توصیه کارگردان ایرانی مقیم استرالیا به فیلمسازان جوان:
فیلم‌های واقعی بسازید

وحید واحد، متولد 1338 در تهران است.واحد، بیش از یک دهه است که در زمینه کارگردانی فیلم و ویدئو فعالیت می‌کند. این هنرمند در سال 1385 عضو هیأت مدیره گردهمایی بین‌المللی رسانه‌های نوجوانان شد.


این هنرمند در سال 1385 عضو هیأت مدیره گردهمایی بین‌المللی رسانه‌های نوجوانان شد.او که بیش از چند دهه است در استرالیا زندگی می‌کند، به تازگی به دعوت فیلمسازان قزوینی به این شهر آمد تا در قالب سمینار با شور به آن‌ها بیاموزاند که چگونه فیلم خود را در صنعت غول پیکر فیلم و سینما عرضه کنند. به  فیلمسازان جوان قزوینی انگیزه ‌داد و با روی باز به پرسش‌ها پاسخ ‌داد تا اشتیاق آن‌ها را برای فیلمسازی دوچندان کند.در آن زمان کوتاه سمینار از تجربیات خود برای جوانان جویای نام گفت و اینکه چه کنند تا در عرصه‌های جهانی هم بهتر دیده شوند.  فروردین امروز، پس از برگزاری همایش با این کارگردان مقیم استرالیا که گاهی برخی از واژه‌های فارسی را به سختی بیان می‌کرد، گفت و گوی کوتاهی انجام داد. با سپاس از حسن لطفی، مدرس و فیلمساز  که امکان این گفت‌و‌گو را مهیا کرد.
 آقای واحد! فیلم خوب از نظر شما چه فیلمی است؟
-فیلمی که پیام جمعی داشته‌باشد؛ فیلمی که برای مخاطب خاص ساخته شده‌باشد و از نظر تکنیکی و محتوایی، شایستگی‌های سینمایی و پیام‌های اجتماعی داشته‌باشد.
 شما آثار فیلم‌سازان شهرستانی  را در ایران می‌بینید؟
- بله؛ باایران در تماس هستم و فیلم‌های سراسر ایران را از سینمای جوانان دریافت می‌کنیم.
 به نظر شما فیلم‌هایی که در شهرستان‌ها ساخته می‌شوند، همان تاثیر فیلم‌های ساخته شده  را در تهران دارند؟
-بله؛ تقریبا در یک سطح هستند.
 اما فیلم‌سازان در شهرستان‌ها با کمبود امکانات مواجه هستند.
-به نظر من،  کیفیت فیلم‌سازان ایرانی هر روز از قبل بهتر می‌شود؛ چه آن‌هایی که در تهران فعالیت می‌کنند، و چه آن‌هایی که در شهرستان‌ها هستند؛ البته تکنولوژی به کیفیت کار فیلم‌سازان خیلی کمک می‌کند. نسبت به سال‌های گذشته پیشرفت زیادی داشته‌ایم،به این دلیل که همه فیلم‌سازان، از یک وسیله واحد استفاده کرده و از یک ساختار تدوین بهره می‌برند. تکنولوژی این روزها بسیار فراگیر شده‌است و این تضاد بین فیلم‌های تهران و شهرستان‌ها را تقریباً از بین برده‌است. اختلاف امکانات تقریبا کمرنگ و کمرنگ‌تر شده‌است.
  فیلمسازی را در ایران چگونه می‌بینید. برخی از فیلمسازان وجود خط قرمزهای متعدد و گاهی انتزاعی را  در خلق خلاقانه یک اثر  موثر می‌دانند. نظر شما در این باره چیست؟
-اصولاً فیلم‌هایی که یکسری محدودیت‌هایی را می‌شکنند، باید راهی پیداکنند که حرف خود را بگویند و نه به‌صورت مستقیم؛بنابراین باید به شیوه‌هایی سمبلیک حرف خود را بیان کنند.
 بازاریابی چه نقشی در فیلمسازی دارد و فیلمسازان چه کنند که آثارشان در عرصه جهانی هم دیده شود؟
-سعی کنند سمبلیک کار کنند،روی  فیلم‌ها و موضوعات مربوط به پیرامون خود، کاملا ملموس کار کنند. یک رزومه از کارهای خود تهیه کنند و رفته‌رفته که جلو می‌روند،خود را بسنجند که آیا با توجه به تجربیاتی که کسب کرده‌اند،اکنون می‌توانند برای مخاطبان بیرون از مملکت فیلم بسازند؟معمولاً فیلم‌های بلند به دلیل استراتژیکی که دارند درجشنواره‌ها پذیرفته می‌شوند. فیلم کوتاه برای بازاریابی جهانی بسیار سخت است و بازارهایی که در دنیا وجود دارند،بیشتر برای فیلم‌های بلند هستند.
 صحبتی برای فیلم‌سازان جوان ما دارید؟
فیلمسازان جوان باید بدانند موفقیت درجشنواره‌های داخلی،سکوی پرتابی برای مطرح شدن در عرصه‌های جهانی است.از آن‌ها می‌خواهم که از منابع شخصی و تجربیات خود الهام بگیرند. ایده اصلی باید به فیلم‌ساز نزدیک باشد و از وجود خودش بیرون بیاید.دوستان جوان به جای اینکه مخاطب‌یابی کنند،سعی کنند فیلم‌هایی واقعی و ملموس بسازند و این طور با مخاطب ارتباط برقرار کنند.

نسیم یوسفی

شنبه 3 تير 1396
09:11:05