به‌زودی البسه ایرانی در بازار پوشاک غالب خواهد شد

زهرا دربهانی‌نژاد در گفت‌وگو با فروردین امروز:
به‌زودی البسه ایرانی در بازار پوشاک غالب خواهد شد

فعالیتش در سینما به سال1366 و ورودش به مرکز اسلامی آموزش فیلم‌سازی بر می‌گردد. جایزه نفر دوم مسابقه عکاسی پنجمین جشنواره سینمای جوان، نفر دوم فیلم‌نامه‌نویسی دانشجویی کشور، نفر اول فیلم‌برداری هفتمین جشنواره سینمای جوان و ... از دستاوردهای همان سال‌هاست. زهرا دربهانی‌نژاد، متولد1349 و کارشناس ارشد روابط بین‌الملل است. وی سال1393 خانه طراحی و دوخت نژه را با هدف عرضه طرح‌ها و دوخت‌ها در قالب یک برند و نام مشخص باکیفیت بالاتر تاسیس کرد.


چطور شد از سینما و عکاسی به سراغ دوخت و طراحی لباس رفتید؟
درحقیقت من از طراحی و دوخت به سمت عکاسی و فیلم‌سازی رفتم و نه برعکس. چراکه در سال1365 مانتویی که دوخته بودم، در بین دوخت دبیرستان‌های دخترانه استان اول شد و در سال68 در جشنواره عکاسی بخش طبیعت دوم شدم. به‌طورکلی از همان نوجوانی به هنر و خلاقیت و آفرینش هنری بسیار علاقه داشتم و با تحصیل در فیلم‌سازی به علاقه‌ام شکل علمی ‌دادم.
اما هنر طراحی و دوخت حتی در دوران خوابگاهی‌ام مرا رها نکرد و این کار را با علاقه برای هم‌دانشگاهیانم انجام می‌دادم. ناگفته نماند که ریشه این علاقه در مادرم و نقش او در زندگی من است چون مادرم یکی از عاشقان دوخت لباس بود و این کار را به مدت 34سال انجام داده بود.
آیا تجربه‌تان درزمینه سینما و نویسندگی روی کار طراحی و دوختتان تاثیر گذاشته است؟
اصولا همه امور هنری از عکاسی و سینما گرفته تا دوخت و طراحی دارای ویژگی‌های مشترکی هستند و آن به‌کارگیری خلاقیت و تصویر کردن ذهن هنرمند در قالب یک اثر هنری است. همچنین تصویرشناسی و راه‌های انتقال ذهن با تصویر به مخاطب از دیگر ویژگی‌های آن است. معمولا روی هم تاثیر دارند چون بنیان مشترکی دارند.
 به‌تازگی جشنواره کشوری مد و لباس در قزوین برگزار شد. فکر می‌کنید برگزاری این نمایشگاه‌ها تا چه حد می‌تواند روی اقتصاد و فرهنگ پوشش تاثیرگذار باشد؟
جشنواره کشوری مد و لباس توسط شهرداری اقبالیه و بسیج هنرمندان استان قزوین اواخر دی‌ماه سال جاری در اقبالیه برگزار شد و تعداد زیادی دوخت‌کار و نه‌چندان طراح در آن شرکت کردند. این جشنواره باوجود نداشتن سازمان درستی در برگزاری و مدیریت برنامه، فرصت خوبی را برای دوزندگان فراهم کرد تا محصول کارشان را در معرض دید عموم بگذارند. البته برگزاری در محل مصلای اقبالیه تعداد بازدیدکنندگان را به شکل قابل‌توجهی کاهش داده بود. به‌طورکلی جشنواره‌ها می‌توانند ارتباط بین طراح و دوزنده را با صنعت و بازار بیشتر کنند و در ایجاد فرصت بومی‌گرایی و ملی‌گرایی در پوشش، تاثیر بسزایی بگذارند.
درخصوص فرهنگ پوشش متاسفانه بخش کوچکی از محصولاتی که در نمایشگاه‌ها عرضه می‌شوند را به تن مردم در سطح جامعه می‌بینیم؛ به‌طورمثال در جشنواره فجر تهران هم درصد زیادی از مدل‌ها قابل پوشیدن در جامعه نیستند و درصدی هم از قیمت یک‌میلیون تومان به بالا هستند و به نظر می‌رسد که اکثریت جامعه مدنظر نبوده‌اند. یا در جشنواره اخیر اقبالیه نیز چیزی که شاهد بودیم دوخت به‌قصد جلب‌توجه داور بود تا جلب‌توجه مردم یا کارها حدود دو سال از مد کشور عقب بودند.
 نمایشگاه چه کاستی‌هایی داشت؟ به‌عنوان کسی که سال‌هاست در این زمینه فعالیت دارید چه پیشنهاد‌هایی برای برگزاری بهتر این دست جشنواره‌ها دارید؟
هر برنامه‌ای که اجرا می‌شود بالاخره دارای محاسن و معایبی هست و در کنار زحمات بسیاری که دست‌اندرکاران کشیده بودند، اما کاستی‌ها بیشتر به چشم می‌آمد. اول مکان برگزاری، مناسب جشنواره نبود و بهتر بود به یک مکان با نور و دکور و کف‌سازی بهتر فکر می‌کردند، همچنین ابزارهای ارایه کار مناسب نبود و مانکن‌ها به‌خوبی کارها را نشان نمی‌داد و لازم بود دست‌اندرکاران پرتلاش از افراد باتجربه و باسابقه در برگزاری چنین جشنواره‌هایی بهره می‌بردند تا تلاششان بهتر به بار بنشیند. متاسفانه باوجود استقبال خوب هم‌وطنان هنرمند، برگزاری ضعیف بود.
 در شرایطی که دنیا به سمت یکپارچگی فرهنگی که –بی‌شک روی پوشش نیز بی‌تاثیر نبوده پیش می‌رود- چطور می‌شود به یک پوشش منحصربه‌فرد ایرانی اسلامی دست یافت؟
با توجه به اینکه بین فرهنگ و مذهب ما فاصله‌ای وجود ندارد، نمی‌توان در مورد یکپارچگی فرهنگی در کشورمان با دنیا چندان سخن گفت. چون ساختارهای مذهبی ما با پوشش آمیخته‌اند و ناگفته نماند که در بخش اعظمی از کشورهای دنیا پوششی که بدان بیشتر برهنگی می‌توان گفت غالب است؛ اما تاثیر دوجانبه نیز قابل‌انکار نیست زیرا در بسیاری از طرح‌ها و لباس‌های برندهای معروف دنیا از طرح‌های اصیل ایرانی مانند نقاشی‌های اسلیمی و طرح‌های فرش و کاشی استفاده می‌شود؛ اما نیاز نیست به چیزی به اسم پوشش منحصربه‌فرد ایرانی فکر کرد چون فرهنگ و مذهب ما، المان‌ها و الگوهای خاص خود را دارد که همواره در آن حفظ شده و جدایی‌ناپذیر است و همین المان‌ها آن را منحصربه‌فرد می‌نماید.
 حرف آخر
از دیدگاه من که مدت 29سال در امر دوخت و طراحی فعالیت داشته‌ام و ارتباط زیادی با نسل جوان دارم، بهترین راه برای حفظ ارزش‌ها و فرهنگ ملی در قالب پوشش زنان ایرانی، تقویت بنگاه‌های تولید پوشاک ایرانی و بالا بردن کیفیت محصولات است چون یکی از دلایل توجه مردم به پوشاک خارجی کیفیت بالا و قیمت مناسب است. اگر طراحان و تولیدکنندگان به این دو اصل توجه کنند بی‌شک بازار پوشاک در دست توانمند هنرمندان ایرانی خواهد بود و. همچنین هم‌اکنون که نسل جوان با نگاه علمی و تخصصی به سمت تولید پوشاک اقبال نشان داده‌اند، می‌توان امیدوار بود به‌زودی البسه ایرانی در بازار پوشاک غالب خواهد شد و می‌توان امیدوار بود که در سال‌های آتی در منطقه نیز برای خود جایی باز کند.

بیتا دارابی

پنجشنبه 21 بهمن 1395
12:41:12